تاریخچه بندر بوشهر

تاریخچه بندر بوشهر

” تاریخچه بندر بوشهر”

 

بندر بوشهر از بنادر قدیمى و تاریخى ایران بشمار مى رود و داراى قدمت تاریخى و درخشان و سابقه پنج هزار ساله مى باشد . اسناد بدست آمده از منطقه ریشهر واقع در ۳ کیلو مترى بندر بوشهر نمایانگر این است که از هزاره سوم پیش از میلاد این بندر شهرى آباد بوده و از مراکز عمـده امپراطورى باستانى عیلامى بشمـار مى رفته است . سنگ نوشته هاى ایلامى بدست آمده مشخص مى کند که بوشهر در آن عصر دهکده اى به نام لیان بوده است . بنا به اظهار گیرشمن باستان شناس فرانسوى بوشهر در عصر سلوکیان احداث شده و در عهد اردشیر بابکان سر سلسله ساسانیان ، شهر رام اردشیر در دو فرسنگى بوشهر بنا شده بود که خرابى هاى تاریخى ریشهر از آثار آن مى باشد. بندر بوشهر در زمان نادر شاه بعنوان مهمترین پایگاه دریایى و ساخت کشتى هاى جنگى مورد استفاده قرار مى گرفت. این بندر در عهد زندیان مرکز اصلی صادرات و واردات کالا و مهمترین منبع درآمد حکومت به شمار می رفت. اعتبار و رونق بازرگانى بندر بوشهر به عنوان تنها بندر معتبر در زمان قاجار بخصوص در زمان ناصرالدین شاه به اوج خود رسید و از این رو مهاجرت از مناطق مجاور فزونى گرفت و جمعیت شهر رو به ازدیاد گذاشت در این زمان بندر بوشهر به عنوان مرکز گمرکات جنوب انتخاب و اداره ای تحت عنوان شعبه گمرکات جنوب در آن تآسیس گردید و پس از آن به عنوان تنها بندر معتبر ایران به یکی از مراکز اصلی داد و ستد در منطقه خلیج فارس مبدل گشت . این روند ادامه یافت تا با تأسیس راه آهن ایران و پیدایش شرکت نفت ایران و انگلیس و رونق بندر خرمشهر تدریجاَ بندر بوشهر اعتبار سابق خود را از دست داد. در پی تعطیلی بنادر امام خمینی و خرمشهر در زمان جنگ تحمیلی تلاش و پایدارى این بندر و تخلیه و بارگیرى بیش از ظرفیت با وجود کمبود اسکله و امکانات و وجود پس کرانه هاى بزرگ با پتانسیل ها بالا و همسایگى با کشورهاى داراى بازار مصرف بالا سبب گردیده تا با نگرش نوین رونق گذشته خود را مجددا از سرگیرد و به یکی از پر رونق ترین و فعال ترین بندر تدارکاتی و پشتیبانی مبدل گردد.

 

تاریخچه کانال دسترسی بندر

 

کانال دسترسی بیرونی بندر بوشهر با ۹۳۰۰ متر طول، امکان عبورکشتی ها از لنگر گاه بیرونی به لنگر گاه درونی و سپس از طریق۳۲۰۰ متر کانال درونی به خور سلطانی و خور های فرعی لشکری و پودر رافراهم می کند.

 

کانال خارجی:

عمق طبیعی این بخش از کانال قبل از هر گونه لایروبی از ۵/۴ الی ۶ در بیشتر نواحی و۱۰ متر در محدوده فعلی ورودی کانال متغیر بوده است.به منظور تعمیق کانال خارجی تا عمق ۱۰ متر و تعریض آن تا عرض ۱۵۰ متر، ابتدا در سال ۱۳۴۷ توسط سازمان بنادر و کشتیرانی به وسیله لایروب کیوان(پودر) تا عمق۹/۴ متر و عرض ۱۳۰ متر و سپس در سال ۱۳۵۳ توسط شرکت ژاپنی پنتا اوشن به وسیله لایروب تیغه دار تا عمق ۱۰متر و عرض ۱۵۰ متر لایروبی گردید.

 

کانال داخلی:

کانال داخلی بندرقبل از هرگونه لایروبی از عمق طبیعی ۱ تا ۵/۶ متر برخوردار بوده و برای اولین بار در سال ۱۳۴۵ توسط شرکت هلندی “ندکو”  با برداشتن ۲میلیون متر مکعب گل و لای به وسیله لایروب زنبه دار تا عمق۵/۵ متر و عرض ۱۰۰متر لایروبی گردید. این کانال مجددا در سال ۱۳۵۲ توسط شرکت ژاپنی” پنتا اوشن ” با برداشتن ۵/۹ میلیون متر مکعب گل ولای،  به وسیله لایروب تیغه دار تا عمق۵/۹ متر و عرض ۱۴۰متر تعمیق و تعریض گردید.

 

خور سلطانی:

 این آبراه در اثر فعل و انفعالات جزر ومدی و به صورت طبیعی ایجاد شده که در ابتدا از عمق ۵/۳ الی ۱۰ متر برخورداربوده است.  بخش شمالی خور سلطانی از سایر قسمت ها عمیقتر بوده و همین عامل سبب شده تا اسکله های قدیمی بازرگانی و سایر اسکله ها در همین محدوده احداث گردد. طول این خور تا خور پودر (محل اسکله های منطقه دوم دریایی، صدرا، کشتی سازی شهید محلاتی و…) ۳۵۰۰ متر می باشد که تا قبل از سال ۱۳۵۳ در این مسیر هیچگونه لایروبی انجام نشده است. 

 

این مسیر دسترسی نیز در سال ۱۳۵۳ توسط شرکت ژاپنی “پنتا اوشن” به وسیله لایروب تیغه دار تا عمق۵/۷ متر و عرض ۱۰۰ متر لایروبی گردید. جزیره صدف کنونی واقع در حاشیه جنوبی خور لشکری (مقابل محرق/صدرا) و علفدون (نگین) حاصل دپوی مصالح لایروبی در این مکان ها می باشد. وجود طبیعی خور های اشاره شده و تغییرات انجام شده در زمینه تعمیق و تعریض مسیر های دسترسی (کانال خارجی و داخلی) در سال ۱۳۵۳سبب گردیده تا بندر بوشهر از ۳۵ سال پیش تا کنون از نعمت وجود این پدیده طبیعی جهت ورود و پهلوگیری شناور ها ی بزرگ به اسکله های بندر استفاده نماید.

ارسال نظر

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.